Πολιτισμός

DTS ΑΠΣ Ζάκυνθος-Παναχαϊκη: Τους “ένωσε”… ο Χρήστος!

Η δύναμη του ποδοσφαίρου, αλλά και ο κοινός πόνος για το χαμό ενός αγαπημένου προσώπου μπορούν να κάνουν κυριολεκτικά και μεταφορικά «θαύματα». Ένα τέτοιο συνέβη χθες το απόγευμα, χάρη στη δύναμη του πνεύματος και της ψυχής του αδικοχαμένου Χρήστου Χαριάτη, η οποία κατάφερε να ενώσει δύο «κόσμους» που μέχρι και πριν τα περασμένα Χριστούγεννα έμοιαζαν εντελώς αντίθετοι… Όλα αυτά όμως, έως και χθες το μεσημέρι… όταν και διεξήχθη το φιλικό στη μνήμη του άτυχου ποδοσφαιριστή, το οποίο αποτέλεσε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αποκατασταθούν οι μέχρι πρότινος κάκιστες σχέσεις των δύο ομάδων, για να διεξαχθεί ένα παιχνίδι γεμάτο από ποδοσφαιρική ωριμότητα και πολιτισμό. Την εξαιρετική όπως αποδείχτηκε πρωτοβουλία, πήρε ο ίδιος ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Παναχαϊκή Αλέξης Κούγιας, ο οποίος ακύρωσε το προγραμματισμένο φιλικό της ομάδας του κόντρα στον Πανηλειακό, φέρνοντας την Κοκκινόμαυρη αποστολή στο νησί μας, γι’ αυτό το ξεχωριστό γεγονός στη μνήμη του ψηλότερου «κοντού» του Ζακυνθινού ποδοσφαίρου.

Στην σέντρα η φανέλα με το 10!

Μια φιλική συνάντηση γεμάτη από συγκινητικές στιγμές και ανατριχίλα, ήταν η χθεσινή φιλική αναμέτρηση Ζακύνθου- Παναχαϊκής και ο λόγος προφανής. Η τεράστια απώλεια του Χρήστου Χαριάτη έφερε τα πάνω-κάτω, με τις σχέσεις των δύο ομάδων να αποκαθίστανται με τον πλέον εμφανή τρόπο… Οι πιο δυνατές και συγκλονιστικές εικόνες, έλαβαν «χώρα» πριν από την έναρξη της αναμέτρησης, όταν μαζικά οι «Απέναντι» μετέφεραν ως το κέντρο του γηπέδου, τη γνωστή τεράστια Κυανοκίτρινη φανέλα που «κοσμεί» την εξέδρα τους, σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι της μεγάλης ομάδας του νησιού. Η μεγάλη διαφορά σε σχέση με τις προηγούμενες φορές, ήταν ο αριθμός «12» τον οποίο αντικατέστησαν με το «10», το οποίο φορούσε ο αγαπημένος τους-μας «κοντός», μέχρι και πριν να φύγει από το μάταιο τούτο κόσμο. Πάνω στη φανέλα ήταν γραμμένο με τεράστια μαύρα γράμματα το «ΧΑΡΙΑΤΗΣ» και γύρω από αυτήν μαζεύτηκαν και οι δύο ομάδες, μαζί με τους φιλάθλους για να αποτίσουν φόρο τιμής στον αδικοχαμένο Χρήστο…

Πέρασε στο “Πάνθεον” των Αθανάτων

Ένα μεγάλο πανό με κεντρικό πρόσωπο τον Χρήστο Χαριάτη, κρατούσαν στα «χέρια» τους οι φανατικοί φίλοι της ομάδας. Πάνω σε αυτό αναγραφόταν το περίφημο σύνθημα «ΧΡΗΣΤΑΡΑ ΨΥΧΑΡΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΖΑΚΥΝΘΑΡΑ» και το κρατούσαν στη μέση του γηπέδου, όταν οι δύο ομάδες αγκαλιασμένες τιμούσαν τη μνήμη του. Τέσσερις πυρσοί άναψαν και η σιγή ήταν κυριολεκτικά «νεκρική» ενώ στο τέλος ακούστηκε ένα δυνατό χειροκρότημα απ’ όλο το στάδιο με την ιαχή «ΑΘΑΝΑΤΟΣ», με ένα στόμα μια φωνή. Έτσι από χθες το μεσημέρι ο Χρήστος  της Ζακύνθου, πέρασε στο Πάνθεον των Κυανοκίτρινων «αθανάτων», συντροφεύοντας στον «ουρανό» τους Αλέκο Παπαγεωργίου και Γιώργο Χίσο.

Τραγικές φιγούρες οι Γονείς Σπύρος και Ντόνα

Οι έντονα φορτισμένες στιγμές δεν σταμάτησαν εκεί, αφού οι στιγμές ανθρωπιάς που ακολούθησαν λύγιζαν «σίδερα» και «ράγιζαν» πέτρες. Ο Πατέρας του αδικοχαμένου άσσου Σπύρος και η μητέρα του Ντόνα, βρέθηκαν στο γήπεδο φανερά ταλαιπωρημένοι και συντετριμμένοι από τις δύσκολες ημέρες που προηγήθηκαν, αλλά δεν μπορούσαν να λείπουν από εκεί που το παιδί τους μεγαλούργησε και έζησε μερικές από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της σύντομης ζωής του. Η εικόνα της μητέρας να κρατά στην αγκαλιά της τη φανέλα με τον αριθμό «10» και να χαϊδεύει τη φωτογραφία του παιδιού της στο ημερολόγιο της ομάδας, θα μας μείνει αξέχαστη. Όπως αξέχαστη θα μας μείνει η εικόνα του Πατέρα που δεν μπορούσε να πιστέψει το κακό που βρήκε τον αγαπημένο του Γιο ανήμερα των Χριστουγέννων, όντας απαρηγόρητος και χαμένος σε μια ατελείωτη «άβυσσο».

Χειροκροτήθηκε ο Αλέξης Κούγιας

Η σκηνή με τον Αλέξη Κούγια να αγκαλιάζει τους γονείς του Χρήστου, κλαίγοντας με λυγμούς, ήταν απλώς το αποκορύφωμα του «δράματος» που όλοι μας έχουμε ζήσει τις τελευταίες 4 ημέρες. Ήταν μια σκηνή τόσο ανθρώπινη και δυνατή, η οποία αρκούσε ώστε ο γνωστός παράγοντας να εισπράξει το παρατεταμένο χειροκρότημα του απλού κόσμου, που βρέθηκε στις εξέδρες του Δημοτικού Σταδίου για να απονείμει φόρο τιμής στον αγαπημένο του Χρήστο. Μπροστά στον πόνο και την οδύνη, όλα ξεχνιούνται και μοιάζουν ασήμαντα…

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *