Δεν ήταν η πρώτη φορά που νιώσαμε ψυχική και πνευματική ευφορία και ανάταση σε χορευτική παράσταση της Σχολής Χορού “ΠΑΛΜΟΣ”, της οποίας η ψυχή πάλλεται υπό τη διεύθυνση, την καθοδήγηση και τη διδασκαλία της σπουδαίας δασκάλας Ανδριανής Μαρούλη.
Έχω παρακολουθήσει πολλές παραστάσεις της στο Θέατρο Σαρακινάδου και στο Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο του νησιού μας, πάντα με την ίδια επιτυχία και με την ενθουσιώδη ανταπόκριση του κοινού.
Να κάποιες από αυτές:
“Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων”, “Το Φάντασμα της Όπερας”, “Η Βασίλισσα του Χιονιού”, “Η Χώρα του Ποτέ”, “Καρυοθραύστης”, “Ο Μάγος του Οζ”, “Ο μικρός Πρίγκιπας”, “Ο Πέτρος και ο Λύκος”.
Όπως κανείς αντιλαμβάνεται, δεν είναι καθόλου τυχαία η επιλογή των έργων πάνω στα οποία βασίζονταν οι παραστάσεις. Πρόκειται για έργα κλασικά της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας και Μουσικής, έργα που απαιτούν ικανότητες, δεξιότητες και, πάνω απ΄ολα, έμπνευση και αφοσίωση, ώστε να γίνουν παραστάσεις χορευτικές με τη συμμετοχή παιδιών από πολύ μικρή ηλικία, νέων αλλά και μεγάλων, εραστών της τέχνης της όρχησης.
Φέτος η Ανδριανή Μαρούλη επέλεξε το Νέο Δημοτικό Θέατρο Ζακύνθου επί της Κωνστ. Λομβάρδου για να παρουσιάσει σε δύο παραστάσεις (1 και 2 Ιουνίου) το επιστέγασμα της δουλειάς της και των μαθητών της του σχολ. έτους 2023 – 2024 ).
Έργο το οποίο φέτος την ενέπνευσε για τις υπέροχες χορογραφίες της και την παρουσίασή τους με τη λήξη των μαθημάτων, ήταν η “Παναγία των Παρισίων” του Βίκτο(ω)ρος Ουγκώ, κορυφαίο έργο της ρομαντικής λογοτεχνίας και από τα πιο γνωστά μυθιστορήματα όλων των εποχών.
Αφηγείται την ιστορία του δύσμορφου κωδωνοκρούστη Κουασιμόδου και της σαγηνευτικής τσιγγάνας Εσμεράλδας, με πρωταγωνιστή, ωστόσο, του έργου τον ίδιο τον Καθεδρικό Ναό των Παρισίων, τη Νοτρ Νταμ (Notre-Dame). Τον ρόλο της Εσμεράλδας ερμήνευσε χορευτικά η Χριστίνα Λάχα, του Κουασιμόδου ο Γιώργος Σεμιτέκολος και του Στρατιώτη η Έλενα Γεροδημήτρη.
Ουσιαστική ήταν και η συμμετοχή παλιών μαθητριών της Σχολής (Πέγκυ Θεοδωρίτση, Μαρία Κοντονή, Αιμιλία Συνετού). Και ήταν πραγματικά εμπνευσμένη τόσο η επιλογή του θέματος όσο και η χορευτική υλοποίησή του από διαφορετικές ηλικίες χορευτών. Αυτό οφειλόταν στις, κατα γενική ομολογία, εξαιρετικές χορογραφίες και τη σκηνοθεσία της Ανδριανής, αλλά και τις συναισθηματικά και δυναμικά φορτισμένες χορογραφίες του γιου της , αγαπημένου μου μαθητή, Βασίλη Αρβανιτάκη.
Σημαντικά στην επιτυχία της παράστασης συνέβαλε και η επιλογή των κατάλληλων κάθε φορά μουσικών κομμματιών, η φαντασμαγορία που δημιουργούσε η εναλλαγή των κοστουμιών των χορευτών, έργο της Ανδριανής και της Melina Dilo Ballet, καθώς και τα θαυμάσια σκηνικά της εικαστικού Θάλειας Ξενάκη, τα οποία παρέπεμπαν τον θεατή στα εξαίσια βιτρώ – παράθυρα της Παναγίας των Παρισίων, με τους κατάλληλους φωτισμούς του Αλέξανδρου Κάνδηλα και του Megan Valentine ως Stage manager.
Αξίζει να αναφερθεί και η δουλειά της Ελένης Χαΐκάλη, γραφίστριας, η οποία δημιούργησε ένα ωραίο τρίφυλλο πρόγραμμα με φόντο τα εν λόγω βιτρώ και στα τρία φύλλα, ενώ στο πρώτο αποτύπωσε ένα από τα εκατοντάδες γκαργκόιλς ( γαλλ. gargouille ), δηλαδή
αγάλματα δαιμόνων τερατόμορφων, συμβόλων της μάχης κατά του κακού, που αποτυπώνουν τη γοτθική αρχιτεκτονική και λειτουργούν ως υδρορροές περιμετρικά του ναού.
Θα ήταν ασυγχώρητο λάθος μου, εάν δεν ανέφερα και τη συμβολή της δασκάλας της Σχολής Μαρίας Χαΐκάλη, μουσικοπαιδαγωγού και δασκάλας κιθάρας καθώς και την πολυποίκιλη προσφορά και εργασία του συζύγου της Ανδριανής, Ανδρέα Αρβανιτάκη, χωρίς την οποία δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί το άρτιο αποτέλεσμα που μας μάγεψε.
Τελευταίους άφησα αυτούς που έδωσαν ψυχή στην ιδέα, κουράστηκαν, πειθάρχησαν στις οδηγίες της δασκάλας τους και μας χάρισαν απίθανες στιγμές της Ορχηστικής Τέχνης που ευφρόσυνα απολαύσαμε. Φυσικά, αναφέρομαι στα δεκάδες παιδιά, τις νέες και τους νέους
που συμμετείχαν σε αυτή την ονειρική παράσταση, μέσω της οποίας ταξιδεύσαμε στη Γαλλία του 15ου αιώνα, << μιας σκοτεινής εποχής με πολλές δεισιδαιμονίες και ακραίες συμπεριφορές μεταξύ των ανθρώπων >>, όπως αναγραφόταν στο οπισθόφυλλο του προγράμματος από την Ανδριανή.
Όλοι οι συντελεστές αυτής της καταπληκτικής παράστασης είναι άξιοι των συγχαρητηρίων και των ευχαριστιών μας. Μέσα στον ζόφο της μίζερης καθημερινότητάς μας αναδείχθηκαν φάροι φωτεινοί, για να οδηγούν τα βήματά μας προς έναν τόπο πνευματικής και αισθητικής απόλαυσης.