Δύο συλλαλητήρια πραγματοποιήθηκαν σήμερα στη Ζάκυνθο για την τραγωδία των Τεμπών, με την οργή να ξεχειλίζει για την καθυστέρηση απονομής της δικαιοσύνης και με την υπόσχεση ότι δεν θα ξεχαστεί τίποτα!
Οι φορείς που συμμετείχαν γέμισαν δρόμους και πλατείες, ενώ ανάλογα συλλαλητήρια έγιναν σε όλη την Ελλάδα.
Στη Ζάκυνθο οι φορείς που συμμετείχαν στο συλλαλητήριο είχαν στην πρώτη γραμμή τη νεολαία, τους μαθητές και τους φοιτητές και ξεκίνησαν με την παγκόσμια γλώσσα της μουσικής για να πουν όσα δεν καταφέρουν τα λόγια.
Στην ανακοίνωση του Εργατικού Κέντρου αναφέρονται μεταξύ άλλων ότι “το Σαββάτο 28 Φεβρουαρίου συμπληρώνονται 3 χρόνια από το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη που κόστισε τη ζωή 57 συνανθρώπων μας. Τρία χρόνια μετά βροντοφωνάζουμε πως ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ. Και πριν τα Τέμπη και μετά, τα εγκλήματα πολλά… Μάνδρα, Μάτι, πλημμύρες και φωτιές που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές…
Οι χώροι δουλειάς στην κυριολεξία έχουν γίνει παγίδες θανάτου λόγω της εντατικοποίησης και της έλλειψης μέτρων ασφαλείας, αλλά και λόγω των ανύπαρκτων ελέγχων των αρμόδιων ελεγκτικών μηχανισμών όπως του Τμήματος Υγιεινής και Ασφάλειας.
Δεν ξεχνάμε κανένα εργοδοτικό έγκλημα , όπως το πρόσφατο έγκλημα στο εργοστάσιο ΒΙΟΛΑΝΤΑ που στοίχισε τη ζωή σε 5 εργαζόμενες, τα καθημερινά ατυχήματα στους χώρους δουλειάς, τους νεκρούς μας σε οικοδομές , ξενοδοχεία ,στο αεροδρόμιο και αλλού . Από το τραγικό έγκλημα στα Τέμπη μέχρι τα σιδηροδρομικά εγκλήματα-δυστυχήματα στον σιδηρόδρομο της Ισπανίας γίνεται φανερό ότι η πολιτική του κόστους-οφέλους και η υπηρέτηση από Κυβερνήσεις και ΕΕ των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων είναι εχθρική προς το λαό και τους εργαζόμενους.
Η μετατροπή κρίσιμων υποδομών, όπως τα λιμάνια, οι δρόμοι μεταφοράς, βιομηχανίες κ.ά. σε κρίκους της πολεμικής εμπλοκής, της δολοφονικής αλυσίδας του ΝΑΤΟ με τους εργαζόμενους να γινόμαστε αναλώσιμοι, η χώρα μας ορμητήριο κατά άλλων λαών και ταυτόχρονα στόχος αντιποίνων για πολέμους που δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας συμφέροντα.
Ή τα κέρδη τους – ή οι ζωές μας. Στο δίλημμα αυτό εμείς απαντάμε οι ζωές μας. Μόνο όταν ο λαός βγαίνει στο δρόμο του αγώνα φοβούνται. Αυτός είναι ο δρόμος για να επιβάλουμε το δίκιο μας, γιατί μόνο αυτός ο αγώνας φέρνει αποτελέσματα, ενάντια στην πολιτική και στο σύστημα που “δε μας αφήνει να αναπνεύσουμε”!
Σε αυτό το σάπιο σύστημα, όπου αναμετρούνται τα κέρδη τους με τις ζωές μας, η υπεράσπιση των ζωών μας απαιτεί σύγκρουση με τα κέρδη και την πολιτική τους.