Βρισκόμαστε στην δεκαετία του 1990. Τότε που η Ελλάδα πάσχιζε, μέσα από ιδιότυπους μακροοικονομικούς συμβιβασμούς και ακροβατισμούς, να πετύχει την ένταξη στην ΟΝΕ. Δηλαδή στη ζώνη του Ευρώ.
Ήταν η δεκαετία που “εισπράξαμε” την ντροπή των Ιμίων από τους Τούρκους και την “σφαλιάρα” της σύλληψης του Οτσαλάν στην ελληνική πρεσβεία στο Ναϊρόμπι, από τους Αμερικανούς.
Ως άλλη, επί Καραμανλή ΕΟΚ του 1980, η Ελλάδα μπήκε επί Σημίτη στην ΟΝΕ το 2001.
Από εκείνη λοιπόν την εποχή, την εποχή των πολιτικών ακροβατισμών μεταξύ σοσιαλμανίας και νεοφιλελευθερισμού, η “μαμά Ευρώπη” ασκούσε θεμελιωμένη και αυστηρή κριτική για την αιμορραγία των περίφημων ΔΕΚΟ.
΄Οπου ΔΕΚΟ ήταν οι Δημόσιες Επιχειρήσεις Κοινής Ωφελείας με τεράστια χρέη, απλήρωτα δάνεια, εφοπλιστικούς μισθούς για τους διευθυντές τους (που συνήθως ήταν και συνδικαλιστές) στην υγεία πάντα των κορόιδων, δηλαδή των φορολογουμένων που 10 χρόνια αργότερα πλήρωσαν ΚΑΙ αυτά τα δάνεια με το αίμα τους, δηλαδή με τα δεκαετή μνημόνια.
Οι χειρότερες ΔΕΚΟ εκείνη την εποχή που ασκούσαν πρωταθλητισμό στην κακοδιοίκηση και στην κακοδιαχείριση, ήταν η, αλήστου μνήμης, ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ και ο Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος, (ΟΣΕ).
Και η μεν ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ, έκανε ο θεός και πoυλήθηκε σε ιδιώτες, αντί πινακίου φακής, (πως αλλιώς θα συνέβαινε με μια υπερχρεωμένη επιχείρηση), ο δε ΟΣΕ παρέμεινε για πολλά χρόνια ακόμα στο κράτος μέχρι που η πολιτική των μνημονίων επέβαλε μεταξύ των άλλων, την ιδιωτικοποίηση της εμπορικής διαχείρισης, αφήνοντας στο κράτος την διαχείριση του δικτύου διακίνησης των συρμών.
΄Ολες οι κυβερνήσεις ήξεραν ότι ο κρατικός ΟΣΕ εξακολουθούσε να είναι η πιο προβληματική εταιρεία του δημόσιου τομέα. Οι κυβερνήσεις άλλαζαν, υπουργοί ανεβοκατέβαιναν, ο ΟΣΕ όμως παρέμενε πάντα εκεί. Προβληματικός με ένα απαρχαιωμένο δίκτυο και με τραγικές ελλείψεις στον τομέα της ασφάλειας των επιβατών. Μια δημόσια επιχείρηση που δεν μπορούσε να αναδιοργανωθεί και να παράσχει την ασφάλεια στο επιβατικό κοινό των τρένων, όπως προνοούσε το καθεστώς λειτουργίας του, δεκαετίες πριν. ΄Ολοι ήξεραν αλλά και όλοι απέφευγαν να αντικρίσουν κατάματα την γκρίζα πραγματικότητα και να ασκήσουν έλεγχο και εξυγίανση.
Μέχρι που το βράδυ της Τρίτης 28 Φεβρουαρίου 2023, στις 11 η ώρα, έσκασε στα χέρια της παρούσας κυβέρνησης η βραδυφλεγής βόμβα που για δεκαετίες ήταν έτοιμη να εκραγεί.
Το μέγεθος της τραγωδίας το είδαμε, τις ευθύνες – προς τιμή του – τις σήκωσε ο τελευταίος υπουργός και ίσως ο λιγότερο υπεύθυνος για την μακρόχρονη κακοδιοίκηση του ΟΣΕ.
Το κύμα της οργής και του θυμού είναι βέβαιο πως δεν εξαντλείται σε μια κυβέρνηση και σε έναν – παραιτηθέντα πια – υπουργό.
Το κύμα της οργής για του 45 νεκρούς θα εξαντληθεί όταν το κράτος μας σοβαρευτεί και πάνω από τους παχυλούς μισθούς των διοικητών, πάνω από τα συντεχνιακά συμφέροντα, πάνω από τα ρουσφέτια των υπουργών και των βουλευτών που μετακινούν κατά το.. ψηφοθηρικό τους συμφέρον τους υπαλλήλους, πάνω από την προκλητική αδιαφορία των κατά καιρούς ημέτερων, θέσει κανόνες που να εγγυώνται την κατά προτεραιότητα χρηματοδότηση της ασφάλειας και της καλής λειτουργίας της επιχείρησης με όρους, η παραβίαση των οποίων θα συνιστά ποινικό αδίκημα.
Μόνο όταν κράτος αποκτήσει κανόνες, έντιμους και ηθικούς και μόνο όταν τους επιβάλλει με σιδηρά πυγμή και πειθαρχία, μόνο τότε δεν θα έχουμε ξανά τραγωδίες σαν την χθεσινή, αγαπητοί φίλοι.
Ας είναι η τελευταία τραγωδία που βιώνουμε σ’ αυτή τη χώρα!
Φίλιππος Συνετός