Μια σειρά από θέματα που απασχολούν το ορεινό τμήμα του νησιού έφερε στην επιφάνεια ο Πρόεδρος του Κοιλιωμένου Γιάννης Μαρούδας ο οποίος αναφέρθηκε στο κακό οδικό δίκτυο και στην έλλειψη έργων πυροπροστασίας των δασών.
«Το κακό με τα ορεινά χωριά είναι ότι τα αντιμετωπίζουμε σαν τους προβληματικούς γείτονες, δηλαδή μας θυμούνται μόνο όταν υπάρχει πρόβλημα και για να το εκθέσουμε.
Τα ορεινά είναι υπέροχα χωριά με πολύ όμορφο περιβάλλον. Η τουριστική ανάπτυξη τα έχει αγγίξει αλλά όχι στο σημείο των άλλων χωριών, αλλά έχουν κι αυτά το μερίδιό τους από το καλό ή το κακό που προσφέρει ο τουρισμός» είπε αρχικά ο Πρόεδρος.
Οι φωτιές
Στη συνέχεια ο κ. Μαρούδας μίλησε για τις πυρκαγιές και την έλλειψη καθαρισμών και επεσήμανε: «Το καλοκαίρι πέρασε και φέτος, ευτυχώς, δεν είχαμε πυρκαγιές, όμως δεν είχε γίνει καθαρισμός σε κανένα σημείο από εκεί που είναι οι αντιπυρικές ζώνες. Δεν καθαρίστηκε ούτε ένας αγροτοδασικός δρόμος, δεν κόπηκε ούτε ένα δέντρο και δεν έγινε τίποτα για την πρόληψη των πυρκαγιών που τόσα χρόνια διαμαρτυρόμαστε.
Τις άλλες χρονιές κάτι κάναμε, αλλά φέτος ούτε υποτυπωδώς δεν κάναμε κάτι με τις αντιπυρικές ζώνες. Δεν υπήρξε μέριμνα για αντιπυρική προστασία και για πρόληψη. Είμαστε πολύ τυχεροί που δεν προέκυψε κάποια πυρκαγιά. Η Ζάκυνθος αντιστέκεται και τα δάση αναγεννιούνται από μόνα τους, ενώ το πράσινο -εκτός από το περιβάλλον – βοηθά και στον τουρισμό».
Οι δρόμοι
Για την κακή κατάσταση των δρόμων ο κ. Μαρούδας είπε: «Η τουριστική περίοδος επιβαρύνει κι εμάς. Οι τουρίστες που κάνουν το γύρο του νησιού αναγκαστικά περνούν και από τα δικά μας χωριά. Αυτό τον τουρισμό τον διαχειριστήκαμε με ακαθάριστους δρόμους, με πολλά ατυχήματα που ήταν καθημερινά και με τα χόρτα να μην έχουν καθαριστεί με αποτέλεσμα οι δύο λωρίδες του δρόμου να γίνονται μία.
Υπάρχουν δρόμοι που δεν ξέρουμε πού ανήκουν και δρόμοι που είναι τελείως ασυντήρητοι. Ζητώ από τους υπεύθυνους σε Περιφέρεια και Δήμο να ακούσουν ότι στο χωριό μας υπάρχει ένας δρόμος που ενώνει τον Κοιλιωμένο με τη Λιθακιά και περνάει έξω από τον Αγαλά, στου Αυγέρη και δεν συντηρείται εδώ και πολλά χρόνια. Πριν από ένα χρόνο και μετά από καταγγελίες της Αστυνομίας βάλαμε μπάρες στα σημεία που ήταν επικίνδυνος γιατί ο κόσμος έπεφτε και είχαμε ατυχήματα και νεκρούς. Φέτος ήλθε η Περιφέρεια να βάλει μπάρες σε άλλα 200 μέτρα και έκανε μετρήσεις, αλλά τελικά έστειλε ένα έγγραφο που λέει ότι ο δρόμος δεν είναι δικός της. Ο νόμος από τη δεκαετία του 1950 που ορίζει τους επαρχιακούς δρόμους δεν τον αναφέρει και δεν τον ορίζει. Είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό για έναν δρόμο που έχει όλο τον όγκο των τουριστών που πηγαίνουν στα ορεινά. Οι υπεύθυνοι-ανεύθυνοι σηκώνουν τα χέρια ψηλά.
Το οδόστρωμα θέλει επισκευή και σε κάποια σημεία που ο δρόμος είναι επικίνδυνος με ανάποδες κλίσεις, τα οχήματα γουρούνες πέφτουν και έχουμε θανατηφόρα. Δεν αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα και κοιτάμε να καλυφθούμε πίσω από τους νόμους του 1950! Σε αντίθεση με άλλους δρόμους όπως στα Ξύγκια που εκεί η Περιφέρεια έχει ρίξει όλο το βάρος της. Επίσης ο δρόμος Καλαμακίου-Λαγανά δεν είναι χαρακτηρισμένος».