Τον Δεκέμβρη του 2018, οι φιλόξενες και ιδιαίτερες ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΕΣ «Επιλογές» της εφημερίδας «Ερμής», δημοσίευσαν τα παρακάτω, δικά μου, λόγια…
Στην παντοτινά εαρινή
Μαρία Ρουσέα, που αγαπάμε!
Την πρωτόλεια γραφή μου αποδέχτηκες.
Όμοια και εγώ, δρασκελώντας συμβάσεις, ήλθα κοντά σου*.
Για τον πολιτισμό. Για την ανάμνηση των καλπασμών, της αιφνίδια νοσταλγικής σου τέχνης.
Ιερογλυφική η γραφή σου,
στέκει παράτολμη, άφθαρτη, ονειρική
και η φωτοσκίαση των χρωμάτων της αντηχεί χαμηλόφωνα την παράδοση.
Τίποτα πιο αυτοβιογραφικό από τις ζωγραφιές σου, όμως η φόρμα, με τα τρυφερά φτερά της πρωτοπορίας
μετεωρίζεται.
Αφηρημένη, τόσο – όσο πρέπει.
Η ίδια, ολοένα αρματώνεται με τα παρθενικά ερωτικά στοιχεία ενός απομακρυσμένου κόσμου.
Τα πάθη και την «καταγωγή» αυτού του κόσμου,
είχαμε το δικαίωμα να συναντήσουμε, να έλθει κοντά μας και να μας πλημμυρήσει.
Όμως, απραγματοποίητο το όνειρο, να περιδιαβούμε έμφοβοι με δακρυσμένα μάτια το «Ήχος και Φως» στο αχανές υπόγειο λατομείο της Προβηγκίας.
Στις επιφάνειές του σε καταιγισμό είδα τότε να προβάλλονται μουσικές, κείμενα και εικόνες έργων του Βαν Γκογκ.
Ζωγραφική – ποίηση – μουσική, το μαγικό τρίγωνο της καρδιάς, εκεί που κτίζεται η μία τέχνη πάνω στην άλλη!
Λίγες μέρες αργότερα, την 1η Γενάρη 2019, η Μαρία Ρουσέα συγκινημένη, θα ψελλίσει με περίσσιο συναίσθημα, αγάπη και φροντίδα στο τηλέφωνο, τη δική της προφορική απάντηση:
«Τάκη,
το κείμενό σου είναι πάρα πολύ ωραίο και ο τρόπος που το παρουσιάζει ο “Ερμής” επίσης.
Θυμήθηκα και το σχέδιο, είναι από ένα έργο μου που δόθηκε για το εξώφυλλο ενός βιβλίου του Σπύρου Καββαδία.
Αυτά που γράφεις, Τάκη, είναι πάρα πολύ όμορφα, τι να σου πω! Αυτό που με λες “παντοτινά Εαρινή” τα λέει όλα, σε ευχαριστώ πολύ.
Είναι το καλύτερο δώρο που μπορούσες να μου κάνεις για την Πρωτοχρονιά!
Πόσο ωραία το γράφεις: “ζωγραφική – ποίηση – μουσική, το μαγικό τρίγωνο της καρδιάς, εκεί που κτίζεται η μία τέχνη πάνω στην άλλη”.
Είναι εξαιρετικό! Βλέπεις, η τέχνη ενώνει τους ανθρώπους και εσύ είσαι καλλιτέχνης και στα συναισθήματα.
Θέλω αγάπη και ειρήνη στον κόσμο,
η ομορφιά της ζωής,
η ομορφιά της γης είναι παντοτινή.»
Υ.Γ.
Το ξέρω, με ταπεινώνει η αδήριτη ανάγκη, να μην αφήνω μια προσωπική μα και πολύτιμη δια εμέ συγκίνηση, ανείπωτη.
Άραγε, θέλω να καταπλήξω, επιζητώ την επίδειξη;
Αλλοίμονο, δεν έχω άλλο δρόμο για να γυρίσω πίσω!
Tάκης Κεφαλληνός. Ζάκυνθος Οκτώβρης 2026