Δεν έχει κυριότητα επί δασικών εκτάσεων που βρίσκονται στα Ιόνια Νησιά το Ελληνικό Δημόσιο, ακόμη κι αν οι ιδιοκτήτες τους τα έχουν εγκαταλείψει επί σειρά ετών.
Την απόφαση αυτή έλαβε το Τριμελές Εφετείο Πατρών το 2018 και υιοθέτησε αφενός μεν την πάγια νομολογία που στηρίζεται στο Ενετικό Δίκαιο και αναγνωρίζει δάση ως ιδιωτικά στην εν λόγω περιοχή, αφετέρου έκρινε ότι για να περάσει κάποια δασική έκταση στο Δημόσιο ακόμη και σε περίπτωση εγκατάλειψης αυτής θα πρέπει να μην προβάλλει αντιρρήσεις ο ιδιοκτήτης.
Σύμφωνα με τον ιστότοπο dikastiko.gr, το δικαστήριο απέρριψε την έφεση που άσκησε το Ελληνικό Δημόσιο επικαλούμενο κακή εφαρμογή του νόμου και εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων από το Μονομελές Πρωτοδικείο Κεφαλληνίας το οποίο δικαίωσε ιδιώτες.
Όπως αναφέρουν οι δικαστές στην υπ΄αριθμ 170/2018 απόφασή τους:
«Από το συνδυασμό των ορισμών του από 13/29 Δεκεμβρίου 1817 «Συντάγματος του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων»,των από 6 Ιουνίου και 7 Ιουνίου 1830 Πρωτοκόλλων του Λονδίνου, της από 9 Ιουλίου 1832 συνθήκης της Κωνσταντινουπόλεως του ν. ΡΝ/1866 «περί εισαγωγής εν Επτανήσω της εν τω λοιπώ Βασιλείω ισχυούσης νομοθεσίας», του ν. ΣΟΕ/1868 και του ΝΑΦΙ/1887, συνάγεται ότι επί των στην Επτάνησο δασών το Ελληνικό Δημόσιο δεν έχει δικαιώματα κυριότητας, αφού κατά την ένωση αυτής με την Ελλάδα, ουδέν έλαβε, ούτε σαν διάδοχο του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων, το οποίο δεν είχε δημόσια κτήματα και μάλιστα δάση στην ιδιοκτησία του, ούτε στη συνέχεια από την επιχώριο (ή εγχώρια ή κοινή) καθεμιάς Νήσου περιουσία δεδομένου ότι αυτή διανεμήθηκε μεταξύ των δήμων καθεμιάς Νήσου…
Συνεπώς, προκειμένου περί δασών στα Επτάνησα μόνη η υπό του Δημοσίου επίκληση και σε περίπτωση αμφισβήτησης, απόδειξη της δασικής μορφής της διεκδικούμενης έκτασης, δεν αρκεί προς θεμελίωση δικαιώματος κυριότητας επ’ αυτής, αλλά απαιτείται, προς παραδοχή τέτοιας κυριότητας του Δημοσίου, η επίκληση και σε περίπτωση αμφισβήτησης, απόδειξη της κτήσεως κατά έναν από τους προβλεπόμενους από τον Ιόνιο Αστικό Κώδικα ή από τις 23-2-1946, του Αστικού Κώδικα, ή ενδεχομένως κάποιου ειδικού νόμου, τρόπου κτήσεως κυριότητας…»
Τα «αδέσποτα» ακίνητα
Ένας από τους λόγους που θα μπορούσε να «πατήσει» το Ελληνικό Δημόσιο είναι η πρόβλεψη ότι «όλα τα αδέσποτα και τα κτήματα των αποθανόντων ακλήρων ή εγκαταλελειμμένα από τους κληρονόμους κτήματα, επί των οποίων δεν υπάρχουν άλλων αποδεδειγμένες απαιτήσεις και συνεπώς και τα αδέσποτα δάση και εν γένει δασικές εκτάσεις ανήκουν στο Δημόσιο».
Επικαλούμενο επίσης το δικαστήριο το νόμο «περί διακρίσεως κτημάτων» καθώς και τον Αστικό Κώδικα, επισημαίνει ότι:
«Τα αδέσποτα ακίνητα διακρίνονται:
α) σε εκείνα τα οποία δεν υπήρξαν ποτέ στην κυριότητα κανενός, δηλ. τα εξ αρχής αδέσποτα και
β) σε εκείνα τα οποία έγιναν μεταγενέστερα αδέσποτα με εγκατάλειψη του προηγουμένου κυρίου, οπότε, για το νομότυπο της εγκατάλειψης αυτής απαιτείται μονομερής δήλωση του κυρίου με συμβολαιογραφικό έγγραφο ότι παραιτείται από την κυριότητα επί ορισμένου ακινήτου και μεταγραφή αυτής, δοθέντος ότι υπόκειται δικαιοπραξία που περιέχει κατάργηση της κυριότητας».
Πηγή: https://www.dikastiko.gr/