Την έκτακτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου ζήτησε η παράταξη της Λαϊκής Συσπείρωσης για να συζητηθεί το έργο του αγωγού ύδρευσης των ορεινών, αλλά η δημοτική αρχή αρνήθηκε.
Σε ανακοίνωσή της η Λαϊκής Συσπείρωσης κρίνεται ως απαράδεκτη η στάση της Δημοτικής Αρχής και επισημαίνονται τα ακόλουθα:
Η Λαϊκή Συσπείρωση από την πρώτη στιγμή, από το 2024, απαντώντας στις αγωνίες των κατοίκων της ορεινής περιοχής, έφερε κατ’ επανάληψη στο Δημοτικό Συμβούλιο το ζήτημα του αγωγού Αγία Μαρίνα- Λούχα – Γύρι.
Μετά τα πρόσφατα γεγονότα για πληρωμή του έργου το οποίο όμως δεν έχει προχωρήσει, είναι σταματημένο πάνω από 2 χρόνια, η Λαϊκή Συσπείρωση ζήτησε την σύγκληση Δημοτικού Συμβουλίου με σκοπό να δοθούν εξηγήσεις για ποιο λόγο δεν προχωρά το έργο και για τις διάφορες καταγγελίες που υπάρχουν.
Η Δημοτική Αρχή με έγγραφό της , (αριθμό πρωτ: 22405/17-09-2026) , πατώντας στον Νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που έφερε η κυβέρνηση της ΝΔ, εντελώς προσχηματικά και πατώντας στο γράμμα του νόμου ενημερώνει τις παρατάξεις και τους δημοτικούς συμβούλους ότι δεν θα προχωρήσει σε σύγκληση Δημοτικού Συμβουλίου .
Ως Λαϊκή Συσπείρωση θεωρούμε απαράδεκτο το γεγονός και καλούμε τη δημοτική αρχή σε σύγκληση εκτάκτου Δημοτικού Συμβουλίου για να συζητηθεί το θέμα.
Όλα αυτά προστίθενται στην επιβεβαίωση για τα πανάκριβα τέλη που πληρώνουμε στη ΔΕΥΑΖ, με επίσημα πλέον στοιχεία, που κατατάσσουν τη Ζάκυνθο στην 11η θέση πανελλαδικά, με 362€ μέση ετήσια χρέωση ανά νοικοκυριό για ύδρευση και αποχέτευση το 2026. Πολλώ δε μάλλον τη στιγμή που έχουν προαναγγέλλει και νέες αυξήσεις για έργα που θέλουν να φτιάξουν σε ένα νερό απαράδεκτης ποιότητας ακόμα και για οικιακή χρήση, σε ένα νησί με έντονη βροχόπτωση, χωρίς έργα υποδομής εδώ και πολλά χρόνια, γιατί το νερό στη Ζάκυνθο τελικά λειτουργεί μόνο σαν εμπόρευμα.
Οι Δήμοι οφείλουν να λειτουργούν με κριτήριο τις ανάγκες των λαϊκών οικογενειών, των εργαζομένων, των βιοπαλαιστών εμπόρων και αγροτών, της νέας γενιάς. Αντικειμενικά δεν μπορούν να λειτουργούν σαν επιχειρήσεις. Οφείλουμε ως αιρετοί στην Τοπική Διοίκηση να έχουμε προτεραιότητα τις ανάγκες τους και όχι το πώς θα κερδίσει κάποιος από την κατασκευή ενός έργου ή το πώς θα ξεπουληθεί κάθε σπιθαμή του τόπου μας για να χτίσουν την ευτυχία τους όσοι ήδη έχουν περιουσίες.
Όλα τα μεγάλα έργα στη χώρα που έχουν δημόσιο χαρακτήρα θα έπρεπε να σχεδιάζονται, να χρηματοδοτούνται και να υλοποιούνται με ευθύνη του κράτους. Το μοντέλο εκτέλεσης έργων με εργολάβους έχει αποτύχει. Χρειάζεται άλλος δρόμος, που θα έχει δημόσιο χαρακτήρα.