Το καλοκαίρι του 2017 η Ζάκυνθος υπέστη μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία της. 34.000 στρέμματα δασικών και καλλιεργήσιμων εκτάσεων έγιναν στάχτη από χέρια εγκληματικά που κινήθηκαν με δόλιους σκοπούς και επιχείρησαν, για άγνωστους λόγους, να καταστρέψουν τον τόπο μας.
Πέρα όμως από τη φυσική και περιβαντολλογική καταστροφή υπήρξαν πολλές οικογένειες στα ορεινά που έχασαν τις περιουσίες τους.
Καταστράφηκαν τα ακίνητα τους, χάθηκαν οι καλλιέργειες τους, κάηκαν τα ζώα τους και ένα χρόνο μετά δεν μπορούν να έχουν εισόδημα από την καμμένη περιουσία τους.
Λογικά αυτοί οι άνθρωποι που στην πλειοψηφία τους είναι αγρότες θα έπρεπε εδώ και καιρό να είχαν αποζημιωθεί αφού οι ζημίες καταγράφηκαν και αναγνωρίστηκαν από τις δημόσιες αρχές.
Το ότι αυτό δεν έχει συμβεί είναι κατάδηλο μιας πρακτικής που προκύπτει εδώ και πολλά χρόνια, σύμφωνα με την οποία όλα ξεχνιούνται μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας.
Με αφορμή τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες με τις ζημιές από τους σεισμούς και με την ελπίδα αυτή τη φορά να μην ισχύσουν τα όσα ίσχυσαν στην περίπτωση με τους εμπρησμούς του 2017, ίσως είναι σκόπιμο να δούν οι αρχές, ο βουλευτής και η κυβέρνηση την κάλυψη των ζημιών αυτών των ταλαιπωρημένων ανθρώπων, κυρίως από την Αναφωνήτρια και τα γύρω χωριά που είδαν τις περιουσίες τους και το βιό τους να χάνεται μέσα στις φλόγες που άναψα τα χέρια των εμπρησμών.