Πόσο και πώς έχει αλλάξει το σκηνικό της δουλειάς τους

Θα περίμενε κανείς ότι το επάγγελμα του «τσαγκάρη» έχει ακμάσει εν μέσω κρίσης, δεδομένης της δυσχέρειας αγοράς νέων υποδημάτων και ως εκ τούτου της προσφυγής προς επιδιόρθωση των παλιών. Το ίδιο θα περίμενε και για όσους ασχολούνται με τις μεταποιήσεις ρούχων.
Την πεποίθηση της μεγάλης ακμής διαψεύδουν οι ίδιοι οι επαγγελματίες. Ισχυρίζονται ότι δεν έχει αυξηθεί κατά πολύ η κίνηση τους, και επιπλέον αναδεικνύουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
Τα επαγγέλματα αυτά όπως μας εξηγούν, πάντα υπήρχαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν στο μέλλον. Δεν υπάρχει κίνδυνος να εξαλειφτούν όπως εκτιμούν, αφού τα ενδύματα και εξίσου τα υποδήματα συχνά θα χρειάζονται κάποιες αλλαγές, έτσι ώστε να προσαρμοστούν στα «μέτρα» του ιδιοκτήτη τους.
Η κρίση και η μη δυνατότητα αγοράς καινούριων προϊόντων έχει αλλάξει το σκηνικό που υπήρχε κατά την εποχή της ευημερίας, ωστόσο, δεν έχει καταφέρει την πολυπόθητη αύξηση της πελατείας.
Από την επιχείρηση «Τακούνι Express» αναφέρεται «παλαιότερα είχαμε πιο πολλή δουλειά, γιατί μια γυναίκα, μιας και το κοινό που απευθύνεται σε εμάς είναι κυρίως γυναικείο, είχε τη δυνατότητα να πάρει 5 -6 ζευγάρια που κόστιζαν για παράδειγμα γύρω στα 50 – 60 ευρώ και θα τη συνέφερε να τα επισκευάσει. Τώρα δεν το κάνει αυτό, καθώς δεν έχει τόσα λεφτά, και θα πάρει ένα ζευγάρι ή το πολύ δύο, επομένως, εκεί που θα τις επισκευάζαμε έξι τώρα θα της επισκευάσουμε μόνο ένα δύο.
Εκτός αυτού, υπάρχουν και εκείνες που δεν θα διαθέσουν τόσα λεφτά για ένα ζευγάρι παπούτσια, αλλά θα πάρουν από τις προσφορές πέντε ζευγάρια χαμηλότερης ποιότητας με δέκα ευρώ το καθένα.
Επομένως, σε περίπτωση που χρειαστούν επιδιόρθωση αυτά τα υποδήματα, το κόστος της είναι ισάξιο της αγοράς ενός νέου ζευγαριού» και σε αυτήν ακριβώς την επιλογή θα καταφύγουν πετώντας στα σκουπίδια το παλιό και φθαρμένο, όπως έχει διαπιστώσει ο κ. Σάκης Βάσσος
Αξιοσημείωτο αποτελεί το γεγονός ότι πελάτες που του έχουν αφήσει τα παπούτσια τους για επιδιόρθωση, δεν ήρθαν ποτέ να τα παραλάβουν. «300 ζευγάρια σχεδόν έχω επισκευάσει και τα έχουν αφήσει εδώ, για αυτό προσπαθώ να προπληρώνομαι ένα μέρος της αμοιβής μου, αλλά και πάλι δεν έρχονται να το ξεπληρώσουν και να τα πάρουν πίσω». Γεγονός που αποδεικνύει την οικονομική δυσχέρεια των συμπολιτών μας.
Η υπεύθυνη της επιχείρησης «Ανέμη», η οποία πραγματοποιεί επιδιορθώσεις σε ενδύματα, υποστηρίζει και αυτή με τη σειρά της ότι δεν έχει παρατηρήσει αύξηση της κίνησης.
Απλά, στο παρελθόν οι κάτοικοι του νησιού έσπευδαν στην επιχείρηση της με καινούρια ρούχα που έχρηζαν αλλαγής και τώρα φέρνουν τα παλιά τους, γιατί δεν ψωνίζουν νέα και μεταποιούν αυτά που ήδη έχουν στην κατοχή τους.
Τονίζει δε, ότι έχουν ανοίξει πάρα πολλές επιχειρήσεις αυτού του είδους σε ένα νησί λίγων κατοίκων.
Την ίδια άποψη ενστερνίζεται η ιδιοκτήτρια της επιχείρησης «Ράβε ξήλωνε» η οποία δηλώνει «φέρνουν ρούχα ακόμα και μιας εικοσαετίας και τα μεταποιώ, γιατί δεν έχει ο κόσμος λεφτά να πάρει καινούρια. Όχι μόνο δεν έχει τη δυνατότητα να ψωνίσει κάτι καινούριο, αλλά μου ζητάν να τους κάνω και καλύτερη τιμή στα ρούχα που μου φέρνουν. Καινούριο έχω να μεταποιήσω πολλά χρόνια».
«Επίσης, με προμηθεύουν με υφάσματα για να δημιουργήσω εγώ από την αρχή το ρούχο, που επιθυμούν. Πολλές φορές η λύση αυτή συμφέρει περισσότερο από την αγορά ενός ενδύματος για το οποίο οφείλεις να καταβάλλεις λεφτά και για την επωνυμία του».
Τέλος, αναφέρει ότι πολλοί αργούν ακόμα και μήνες να τα παραλάβουν και ως εκ τούτου να την ξεπληρώσουν, ενώ άλλοι τα έχουν εγκαταλείψει ακόμα και χρόνια, με αποτέλεσμα η δουλειά αλλά και τα υλικά, που πολλές φορές έχει χρησιμοποιήσει, να ξοδεύτηκαν άδικα.
Ντένια Μαλτέζου