Στις αρχαιρεσίες για το ΔΣ του ΙΣΖ και για εκπρόσωπο στον ΠΙΣ κατεβαίνω σαν ανεξάρτητος υποψήφιος τοπικά, που συνεργάζομαι όμως με την παράταξη των γιατρών «Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή» που δραστηριοποιείται σε πανελλαδικό επίπεδο συνδικαλιστικά στο χώρο των γιατρών του Δημοσίου και του Ιδιωτικού τομέα.
Στα δύσκολα χρόνια που περνάνε οι άνθρωποι, οι αξίες αλλά και η ίδια η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, αποφάσισα να συμμετέχω στις εκλογές του ΙΣΖ προκειμένου να συμβάλλω – με την έγκριση των συναδέλφων μου – όχι μόνο στη στήριξη σε ότι έχει απομείνει από το ΕΣΥ και την πρωτοβάθμια υγείας, αλλά πολύ περισσότερο στη διεκδίκηση μιας γενναίας αναβάθμισής τους που τόσο έχουν ανάγκη οι ήδη φτωχοποιημένοι συμπολίτες μας αλλά και οι κ εξευτελισμένοι λειτουργοί της Υγείας στον τόπο μας.
Πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα σημείο καμπής στην εξέλιξη των πραγμάτων στην υγεία και όχι μόνο στην Ελλάδα, όπου :
• είτε η πρόσβαση των πολλών και όχι προνομιούχων πολιτών σε αξιόπιστες υπηρεσίες υγείας θα συντηρηθεί και μέσα από διεκδικήσεις και συλλογικούς αγώνες θα αναβαθμιστεί
• είτε η πλειοψηφία τους θα αποκλειστεί από αξιοπρεπείς παροχές πρωτοβάθμιας και κυρίως δευτεροβάθμιας φροντίδας υγείας σε σημείο εξευτελισμού του ασθενούς και σημαντικής μείωσης του προσδόκιμου επιβίωσης, έτσι όπως επιτάσσουν οι «σύγχρονες» και ψυχρές αγοραίες χρηματοπιστωτικές τάσεις για το κόστος υγείας των πολλών που «δυστυχώς» για κάποιους, σήμερα ζουν πολύ .
Στη Ζάκυνθο η υποβάθμιση του νέου Νοσοκομείου μας, στελεχικά και χρηματοδοτικά, που είναι αλήθεια ότι είχε δρομολογηθεί από τις προηγούμενες συγκυβερνήσεις , έλαβε την τελευταία διετία διαστάσεις αποδιοργάνωσης, με ευθεία επίθεση αυτή τη φορά στο έμψυχο δυναμικό του ( γιατρούς ,νοσηλευτές κ.α ) με χαρακτηρισμούς απερίγραπτους, πειθαρχικές και ποινικές διώξεις αβάσιμες αλλά και σοβαρή ανεπάρκεια από την πλευρά της Διοίκησης να αντιμετωπίσει γρήγορα και αποτελεσματικά το σοβαρότατο πρόβλημα με τα χειρουργεία.
Σταθερή άποψη μου , όπως έχω επανειλημμένα δηλώσει, παραμένει το ότι το Νοσοκομείο με τα προβλήματα που παρουσίασε στα χειρουργεία αλλά και τις σοβαρότατες λειτουργικές και στελεχικές του ελλείψεις, αντί να αποτελέσει χώρο ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής και υποστήριξης των μεγεθυσμένων πια κοινωνικών αναγκών, έγινε πεδίο ανεξέλεγκτης κυβερνητικής προπαγάνδας με δήθεν «προοδευτικά» αντανακλαστικά, που επέμενε και συνεχίζει να επιδίδεται σε «κυνήγι μαγισσών» προκειμένου για συσπείρωση ψηφοφόρων – που ήδη φυλλορροούσαν – οι οποίοι βλέπουν την απουσία της κυβερνητικής πολιτικής από τα προβλήματα και τα μνημονιακά αδιέξοδα τόσο στο νησί μας όσο και στη χώρα συνολικά. Και αυτό δεν έγινε μόνο στη Ζάκυνθο.
Σε κάθε περίπτωση η κατάσταση στο Νοσοκομείο παραμένει τραγική, με υπαρκτό τον κίνδυνο να περισταλούν άμεσα λειτουργίες η και Τμήματα .
Προφανώς το ζήτημα δεν είναι αν η κυβέρνηση έκανε μετρημένους στα δάκτυλα διορισμούς γιατρών. Είναι ότι στα μνημονιακά χρόνια, δεν αντικαταστάθηκαν παρά μόνο κατά τα δύο τρίτα οι συνταξιοδοτούμενοι γιατροί ενώ είναι η πρώτη φορά που έχουμε παραιτήσεις γιατρών, υπηρετεί μόνο το 53% του αριθμού των γιατρών που προβλέπει ο οργανισμός ( και το 38% στο νοσηλευτικό προσωπικό ), το ένα τέταρτο του προσωπικού υπηρετεί με απόσπαση από το ΚΥ με ότι αυτό συνεπάγεται σε αποδυνάμωση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας στο νησί μας, και ο προϋπολογισμός του Νοσοκομείου είναι ίσως και λιγότερος αυτού του παλαιού Νοσοκομείου το 2011.
Τα παραπάνω συμβαίνουν όταν παράλληλα έχουν αυξηθεί οι ανάγκες υπηρεσιών δημόσιας υγείας πάνω από το 30% με δεδομένη την αύξηση της τουριστικής κίνησης και τη στροφή των πολιτών στις δημόσιες δομές λόγω οικονομικής δυσπραγίας.
Παράλληλα ο ιδιωτικός τομέας στο νησί λειτουργεί μετ’ εμποδίων λόγω της υποβάθμισης του τρόπου και του ποσού των αμοιβών, μαζί με σημαντικές αυξήσεις σε ασφαλιστικές εισφορές και λειτουργικά έξοδα χωρίς κανένα κίνητρο για κάποιους από τους γιατρούς να ενταχτούν στο ΕΣΥ που τόσο τους έχει ανάγκη.
Κλείνω με ένα πολιτικό σχόλιο.
Στη ζωή γενικώς δεν είμαστε ότι δηλώνουμε. Αυτό τουλάχιστον το κατακτήσαμε με τη Λογική και την Επιστήμη.
Η παρούσα κυβέρνηση διακατέχεται και εκπέμπει το καταθλιπτικό σύνδρομο της ήττας (ΤΙΝΑ – Τhere Is Not Alternative).
Συνειδητά η ασυνείδητα καλλιεργεί την απαξίωση της Αριστεράς χωρίς όμως η ίδια να δικαιούται αυτού του τίτλου.
Όμως η Αριστερά, η ελπίδα, ο αγώνας για το δίκαιο και το λογικό είναι πολύ πιο παλαιά από τους σημερινούς υπονομευτές τους και αριθμούν εκατομμύρια όσοι έδωσαν και τη ζωή τους ακόμα για να τα υπερασπιστούν.
Η υπόθεση της Υγείας προϋποθέτει την ειρήνη, την εργασιακή ασφάλεια και τη κοινωνική πρόνοια στα πλαίσια μιας κοινωνίας που σέβεται και στηρίζει τους ανθρώπους και την εργασία τους ανεξάρτητα από ιδιότητα, εισόδημα, προέλευση, φυλή και εθνότητα.
Τη θεωρία τους για τα καταναλωτικά μοντέλα της λεγόμενης “αγοράς” στο χώρο της Υγείας, οι φανατικοί υποστηρικτές των κρατικοδίαιτων τραπεζών, των χρηματοδοτούμενων ποδοσφαιρικών ομάδων, των στηριγμένων από το δημόσιο μιντιακών καναλιών, των υπερχρεωμένων αστικών κομμάτων αλλά και των επιχορηγούμενων μεγάλων επιχειρηματικών μονάδων, ας την αφήσουν για χώρους (ίσως) που δεν διακυβεύεται η ζωή και η αξιοπρέπεια των ανθρώπων.
Οι κοινωνίες μπορούν και πρέπει να καταγράφουν τις πραγματικές τους ανάγκες και να σχεδιάζουν με προτεραιότητα την υγεία και τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους.
Νίκος Ποταμίτης
Πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Ζακύνθου (ΕΝΙΖ)
Διευθυντής Χειρουργικού Τομέα του ΓΝ