Το πολύ σοβαρό θέμα της φέρουσας ικανότητας που έχει η Ζάκυνθος στον τουρισμό έφερε ξανά στην επιφάνεια ο εκπρόσωπος των ξενοδόχων στις Αλυκές Άκης Ποταμίτης ο οποίος μίλησε στην εφημερίδα ΕΡΜΗΣ για την ευθύνη των πολιτικών αλλά και των υπηρεσιακών παραγόντων.
Αρχικά αναφέρθηκε στα προβλήματα του τόπου και σημείωσε: «Αν το θέλουν οι κάτοικοι της Ζακύνθου μπορούν να επιλυθούν τα προβλήματα γιατί οι αρχές σε κάποιο βαθμό διαπλέκονται με συμφέροντα τα οποία είναι αντίθετα με το συλλογικό καλό και το συλλογικό συμφέρον.
Η κοινή μας περιουσία, το οικόπεδο που μας έδωσε ο θεός, το καλύτερο που είναι η Ζάκυνθος, το χάρισε στους Ζακυνθινούς για να μπορέσουν να επιβιώσουν κι εμείς με τη σειρά μας το δίνουμε σε ξένες μεγάλες εταιρείες και διάφορους «επενδυτές». Αυτό γίνεται σε βάρος του περιβάλλοντος, των φυσικών πόρων, της ποιότητας ζωής μας. Το χρήμα είναι προσωρινό αλλά η αξία του περιβάλλοντος που έχει ένας τόπος είναι αιώνια και άρα μακροχρόνια αυτό είναι η καλύτερη επένδυση. Όμως αν το καταστρέψεις παύει να είναι χρυσοφόρο για τις επόμενες γενιές. Νομίζω λοιπόν ότι οι κάτοικοι σήμερα, οι ντόπιοι, οφείλουν να το προστατέψουν και να κινηθούν συλλογικά».
Ο κ. Ποταμίτης αναφέρθηκε και στο ρόλο των υπηρεσιών σημειώνοντας πως οι περιβαλλοντικές μελέτες που εγκρίνονται για κάθε νέα επιχείρηση, προσδιορίζουν τη διαχείριση των φορτίων. Συμπλήρωσε πως πρέπει να αντιδράσουν οι παλιοί επιχειρηματίες και ξενοδόχοι στο χώρο του τουρισμού οι οποίοι έχτισαν ξενοδοχεία με βάση τους γνωστούς κανόνες και τώρα θα υποστούν τις ζημιές με βάση τα καινούργια δεδομένα.
«Αν δεν έχεις νερό να δώσεις στην επιχείρησή σου και στους πελάτες σου, ανεξάρτητα αν είναι μεγάλη ή μικρή, τότε θα καταστραφούν και οι υφιστάμενες επιχειρήσεις. Πώς λοιπόν δίνονται άδειες;» αναρωτήθηκε ο κ. Ποταμίτης.
Για τη φέρουσα ικανότητα του νησιού ο κ. Ποταμίτης είπε: «Τα ανθρωπογενή φορτία που είναι γνωστά με τις αφίξεις χρησιμοποιούνται από την επιστήμη για να προσδιορίσουμε τη φέρουσα ικανότητα ανάπτυξης ενός τόπου. Όταν το φορτίο μεγαλώνει και ξεπεράσει τα όρια και το παρομοιάζω με μία βάρκα που σχεδιάστηκε από κάποιον ειδικό σχεδιαστή, τότε η βάρκα θα βουλιάξει. Σε αυτό το χρονικό διάστημα ο βαρκάρης θα έχει βγάλει κάποια χρήματα αλλά στο τέλος η βάρκα θα βουλιάξει και η βάρκα είναι η Ζάκυνθος!
Όταν η φέρουσα ικανότητα ανάπτυξης σύμφωνα και με τις υποδομές που διαθέτουμε, έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει ένα συγκεκριμένο αριθμό ατόμων, οι αρχές τί κάνουν; Κλείνουν τα μάτια και αφήνουν τον τόπο να οδηγηθεί στην καταστροφή; Το επισημαίνω γιατί είναι μετρήσιμη η ποσότητα του νερού που έχουμε, επίσης είναι συγκεκριμένες οι δυνατότητες διαχείρισης των υγρών και στερεών αποβλήτων».