O Νίκος Αρβανιτάκης γράφει για τον Μίμη Πλέσσα: Άσε τον κόσμο στη χαρά του…….

« Άσε τον κόσμο στη χαρά του…….

Κι έλα ψυχή μου να σου ειπώ

Ένα τραγούδι χαρωπό

Ένα τραγούδι του θανάτου»

Με αυτούς τους λίγους στίχους από μια μπαλάντα του Κώστα Καρυωτάκη, που είχε μελοποιήσει υπέροχα ο ίδιος ο Μίμης Πλέσσας, θα’ θελα να τον αποχαιρετήσω.  

Να αφήσω τον κόσμο στη χαρά του; Ναι στη χαρά του. Είναι ευλογία να φεύγει ο άνθρωπος στην αγκαλιά της γυναίκας του , πλήρεις ημερών , με την αίσθηση ότι πρόσφερε το καλύτερο κομμάτι της ψυχής και της έμπνευσής του, στον κόσμο, είπε, περίπου, η Λουκίλα  Καρρέρ , ανακοινώνοντας τον θάνατό του.

Μα κάπως έτσι δεν σκέφτεται κι ο καθένας από μας; «Να φύγω μ’ ένα αχ!»

Ακριβώς μ’ ένα αχ έφυγε και ο Μίμης Πλέσσας. Χωρίς νοσοκομεία. Χωρίς γιατρούς, χωρίς τον ευτελισμό της ανθρώπινης υπόστασης.

Γι αυτό, όπως λέει ο ποιητής, το τραγούδι του θανάτου θα είναι χαρωπό.

Όταν έχεις συντροφέψει γενιές και γενιές, από την άγουρη εφηβεία μέχρι τα γεράματα, με τα τραγούδια σου. Όταν , ανάμεσα στις χιλιάδες τραγούδια και  μουσικές σου, δεν μπορεί να βρει κάποιος κάτι,  που να προσβάλλει την αισθητική του. Όταν εξάντλησες, με ευγένεια , καλοσύνη και δοτικότητα , εκατό χρόνια ζωής. Τότε, ναι! Ο θάνατος νικιέται και το τραγούδι γίνεται χαρωπό.

Θυμάμαι, σε μια συναυλία που έδωσε ένα καλοκαίρι στο υπαίθριο θέατρο Ζακύνθου, σε σύμπραξη με τη Χορωδία της Φανερωμένης, πόσο διακριτικά. Πόσο ευγενικά. Πόσο στωϊκά συμβούλευε και κατηύθυνε τους χορωδούς, σε κάποια πραγματικά δύσκολα τραγούδια. Μακριά από εξυπναδισμούς, προσβολές, βεντετισμούς και επίδειξη γνώσεων. Αληθινός καλλιτέχνης και δάσκαλος.

Είχαμε την τύχη, εμείς «του εξήντα οι εκδρομείς», να ερωτευτούμε, να πικραθούμε, να κλάψουμε, να χαρούμε, τραγουδώντας τα τραγούδια του , ακούοντάς τα από μαγικές φωνές όπως του Γιάννη Πουλόπουλου, της Ρένας Κουμιώτη και άλλων κορυφαίων της εποχής, σε στίχους του μοναδικού Λευτέρη Παπαδόπουλου, τα περισσότερα. 

Το θρυλικό άλμπουμ «Ο Δρόμος», δεν έχει ακόμα ξεπεραστεί σε πωλήσεις.

Δεν περιφρόνησε κανένα είδος μουσικής. Από την Τζαζ μέχρι το βαρύ λαϊκό ζεϊμπέκικο. Ποιος δεν θυμάται το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου», με τον Στράτο Διονυσίου ή  το « Η πρώτη μας νύχτα», με τον Γιάννη Βογιατζή.

Δύο τραγούδια με εντελώς διαφορετικό στυλ και περιεχόμενο.

Ο Μίμης Πλέσσας υπήρξε ένας ποταμός έμπνευσης και δημιουργίας που άρδευσε, για πολλές δεκαετίες το μουσικό τοπίο της Ελλάδας.

Σκέφτομαι, αν θα υπάρξει αντικαταστάτης, με την ποιότητα, την ποσότητα και το ήθος της προσφοράς του.

Κοιτάζοντας γύρω μου, αποφαίνομαι: Μάλλον όχι!